మూర్ఖ నాయనార్

మూర్ఖ నాయనార్ విశేష చరిత్ర - అంతరార్థం.

చరిత్ర:

తొండైనాడు (తమిళనాడు) లోని తిరువేర్కాడు అనే గ్రామంలో జన్మించిన మహానుభావుడు 

మూర్ఖ నాయనార్. ఆయన జీవితంలో ఒకే ఒక్క వ్రతం పెట్టుకున్నాడు ప్రతిరోజూ కనీసం ఒక్క శివ భక్తుడికైనా క డుపునిండా అన్నం పెట్టిన తర్వాతే తాను భోజనం చేయాలి అని.

ఆయన ఇంట్లో నిరంతరం శివ పూజలు, శివ భక్తులైన సాధువులకు అన్నదానాలు జరిగేవి. దీనివల్ల కొన్నేళ్లకు ఆయన ఆస్తిపాస్తులు, సంపద అంతా కరిగిపోయింది. రోజు గడవడం కూడా కష్టమైంది. కానీ, తన వ్రతాన్ని ఆపడానికి ఆయన మనసు ఒప్పలేదు. శివ భక్తులైన సాధువులు ఆకలితో ఉండటం ఆయన చూడలేకపోయాడు.

ఆ సమయంలో ఆయనకు డబ్బు సంపాదించే వేరే మార్గం కనిపించక, ఈ క్రమంలో ఒక ఆలోచన తట్టింది జూదంలో మంచి దిట్ట అయినందున తనకున్న ప్రావీణ్యంతో జూదం (ద్యూతం) ఆడటం మొదలుపెట్టాడు. 

జూదం ఆడటం సమాజ దృష్టిలో వ్యసనమే. కానీ, ఆయన జూదంలో గెలిచిన ప్రతి పైసాను శివ భక్తులకు అన్నం పెట్టడానికే ఉపయోగించాడు. ఒకవేళ ఎవరైనా జూదంలో మోసం చేయాలని చూసినా, గెలిచినా డబ్బు ఇవ్వకుండా పారిపోవాలని చూసినా వారి మీద తిరగబడి తన చురకత్తి తీసి వాళ్ళను వెంబడించి, భయపెట్టి మరీ ఆ డబ్బు వసూలు చేసేవాడు.

ఇలా శివ భక్తుల సేవ కోసం ఆయన ఏ నిందనైనా భరించాడు, ఎంతటి కఠినమైన చర్యకైనా వెనుకాడలేదు కాబట్టి అంతటి ఘనమైన శైవ భక్తుడు అయినందున కొన్నాళ్లకు సదాశివుడు 

కైలాస ప్రాప్తి అనుగ్ర హించాడు.

ఆ మొండి పట్టుదలే ఆయనకు "మూర్ఖ నాయనార్" అనే పేరు తెచ్చిపెట్టింది..

ఈ కథలో మనం గమనించాల్సిన ఆధ్యాత్మిక రహస్యాలు (అంతరార్థం):

చాలామందికి ఈ కథ చదవగానే "జూదం ఆడటం, కత్తి పట్టి బెదిరించడం మహా పాపం కదా? దేవుడు ఆయనను ఎలా కరుణించాడు?" అనే సందేహం వస్తుంది. ఇక్కడే మనం సనాతన ధర్మంలోని సూక్ష్మాన్ని గ్రహించాలి.

1. శివుడు భావగ్రాహి (ఉద్దేశ్యమే ముఖ్యం):

భగవంతుడు మనం చేసే 'పని' (కర్మ) కంటే, ఆ పని వెనుక ఉన్న 'భావం' (ఉద్దేశ్యం) ఏమిటి అనేది మాత్రమే చూస్తాడు. మూర్ఖ నాయనార్ జూదం ఆడింది తన స్వార్థం కోసం కాదు, తన కుటుంబాన్ని పోషించుకోవడం కోసం కాదు, తన విలాసాల కోసం అంతకంటే కాదు. కేవలం "శివ భక్తులు ఆకలితో ఉండకూడదు" అనే ఒకే ఒక్క స్వచ్ఛమైన ఉద్దేశ్యంతో ఆ పని చేశాడు.

2. నూటికి నూరు శాతం నిస్వార్థం:

ఆయన జూదంలో గెలిచిన డబ్బుతో ఎన్నో రకాల రుచికరమైన వంటకాలు చేయించి భక్తులకు వడ్డించేవాడు. కానీ, ఆయన మాత్రం ఆ వంటకాలను రుచి కూడా చూసేవాడు కాదు. భక్తులు తిన్న తర్వాత మిగిలిన ప్రసాదాన్ని మాత్రమే స్వీకరించేవాడు. మిగలక పోతే పస్తులు ఉండేవాడు.ఆ డబ్బు తన సొంతానికి ఒక్క పైసా కూడా వాడుకోలేదు. ఇదే ఆయనలోని నిష్కల్మషమైన భక్తికి నిదర్శనం.

3. దేవుని కోసం సమాజ నిందను స్వీకరించడం:

భగవంతుడి కోసం ప్రాణాలు ఇవ్వడం గొప్పే కావచ్చు. కానీ, భగవంతుని భక్తుల సేవ కోసం సమాజం దృష్టిలో "చెడ్డవాడు, మూర్ఖుడు, జూదరి" అని పిలిపించుకోవడానికి కూడా ఆయన సిద్ధపడ్డాడు. తన పరువు, ప్రతిష్టల కంటే శివ కైంకర్యమే ముఖ్యమని భావించిన మహా త్యాగి ఆయన.

⚠️ ముఖ్య గమనిక:

సామాన్యులమైన మనం ఈ కథను చూసి "మంచి పని కోసం జూదం ఆడొచ్చు, లేదా హింస చేయొచ్చు" అని తప్పుగా అన్వయించుకోకూడదు. నాయనార్లు సాధారణ మానవ నియమాలకు అతీతులు.వారు ఆత్మజ్ఞాన శిఖరాలను చేరుకున్నవారు. వారిని అనుకరించ కూడదు 

ఈ కథ ద్వారా మనం నేర్చుకోవాల్సింది జూదం ఆడటం కాదు... శివ భక్తుల పట్ల ఆయనకు ఉన్న అచంచలమైన ప్రేమను, నిస్వార్థ సేవను, ఇచ్చిన మాట కోసం ప్రాణాలనైనా అర్పించే పట్టుదలను మాత్రమే!

హర నమః పార్వతీపతయే... హర హర మహాదేవ! 卐